![]() |
![]() |
![]() |
17-maślan hydrokortyzonu17-maślan hydrokortyzonu (hydrokortyzonu 17-maślan) to niehalogenowy glikokortykosteroid miejscowy o średniej mocy działania stosowany w popularnych lekach dermatologicznych. Obok budezonidu oraz piwalanu tiksokortolu, 17-maślan hydrokortyzonu jest jednym z trzech preferowanych markerów alergii na glikokortykosteroidy[1]. W przypadku braku tiksokortolu zalecane jest stosowanie w rutynowych testach płatkowych budezonidu oraz 17-maślanu hydrokortyzonu. Wieloośrodkowe badania europejskie wykazały, że tiksokortol częściej niż 17-maślan hydrokortyzonu wykrywa alergię na glikokortykosteroidy - spośród 189 pacjentów uczulonych na glikokortykosteroidy dodatnie odczyny na piwalan tiksokortolu odnotowano u 101, zaś na 17-maślan hydrokortyzonu u 74 pacjentów, jednak różnica zmniejszała się, gdy brano pod uwagę jedynie odczyny istotne klinicznie (odpowiednio 42 i 36 pacjentów)[2]. 17-maślan hydrokortyzonu w produktach leczniczych dostępnych w Polsce
17-maślan hydrokortyzonu w preparatach aktualnie niedostępnych w Polsce
Synonimy oraz nazwy w innych językachAlfason, Bucort, Locoid, Cortisol 17-butyrate, Plancol, Hycortate, Lacoidon, Hydrocortisone butyrate, Hydrocortisoni butyras; Laticort. Uwaga: Powyższa lista może być niekompletna, dlatego pacjenci uczuleni na 17-maślan hydrokortyzonu powinni przy każdej wizycie informować o tym lekarza i zawsze sprawdzać skład stosowanych preparatów. Częstość uczulenia na 17-maślan hydrokortyzonu
Substancje testowe
Uwaga 1: Badacze są zgodni, że największą czułością diagnostyczną cechuje się 1% roztwór alkoholowy 17-maślanu hydrokortyzonu. Jednoczesne testowanie z roztworem 0,1% może zwiększyć czułość diagnostyczną o dodatkowe przypadki uczulenia. Ze względu na dość szybką degradację haptenu, roztwory te należy wymieniać co 2 miesiące. Testy płatkowe z 17-maślanem hydrokortyzonu w wazelinie cechują się znacznie niższą czułością i mogą wykrywać zaledwie 20% uczulonych[4]. Uwaga 2: 17-maślan hydrokortyzonu, podobnie jak inne glikokortykosteroidy, prowokuje niekiedy w testach płatkowych powstanie rumienia odczynowego bez nacieku i grudek, który zwykle jest widoczny bezpośrednio po demontażu plastrów testowych i znika w kolejnych dniach obserwacji. Ze względu na znaczne ryzyko reakcji fałszywie dodatnich oraz fałszywie ujemnych, w testach z glikokortykosteroidami należy ze szczególną dbałością przestrzegać zasad dobrej praktyki klinicznej testów płatkowych, a odczyn intepretować z uwzględnieniem wywiadu, objawów klinicznych oraz farmakodynamiki glikokortykosteroidów[1]. Autor opisu: profesor dr hab. med. Radosław Śpiewak, specjalista dermatolog i alergolog |
|
![]() |
|
Śledź nas na Facebooku: |
Jak do nas dojechać: |
Uwaga! Ten serwis nie zastępuje porady lekarskiej, korzystasz z niego wyłącznie na własną odpowiedzialność. Autor dołożył wszelkich starań, aby informacje zawarte na tej stronie były rzetelne i aktualne, jednak wyklucza odpowiedzialność za ewentualne szkody wynikające z ewentualnych błędów. Każda istotna informacja powinna być weryfikowana w innych niezależnych źródłach fachowych.
|
|
![]() |
|
| |
![]() |